Selsskógur tjaldsvæði

Selsskógur í Skorradal

Glæsilegt tjaldsvæði í landi Skógræktar ríkisins.

Ferðaþjónustan Skorradal hefur umsjón með svæðinu.

Verðlisti 2010.

Föstudagar og laugardagar

Vagn/ tjald kr. 2000.-  per dag.

Rafmagn meðan pláss leyfir kr. 500.- per dag 

Veiðileyfi í landi Indriðastaða er kr  500 per stöng.

Sunnudagar  til og með fimmtudagar.

Vagn/ tjald kr. 1.500.-  per dag.

Rafmagn meðan pláss leyfir kr. .- 500.- per dag  

Veiðileyfi í landi Indriðastaða er kr   500  per stöng.

Selsskógur er löngu orðinn þekktur hjá þeim sem finnst gaman að tjalda í góðra vina hópi og aðstaðan fyrir litla hópa er prýðileg.

Á sólríkasta reitnum í Skorradal

Skógrækt hefur verið í miklum blóma í dalnum enda á skógræktin ítök í sjö jörðum og hafa fjölmargir eigendur sumarbústaða verið duglegir að planta trjám að auki. Fjölmargar gönguleiðir eru í dalnum má þar nefna gönguleið upp úr dalnum að Eiríksvatni, að Hvalvatni, að Svartárkoti og alla leið niður í Þingvallaþjóðgarð. Einnig er hægt að fara eftir götuslóðanum Síldarmannagötur sem liggur niður í Hvalfjarðarbotn.  Sú leið er vörðuð vörðum sem hlaðnar voru árið 1999. Ganga um Síldarmannagötur tekur um fjóra tíma, en er hvorki erfið né hættuleg.

Stutt í golf á Indriðastöðum, bátaleigu og aðra skemmtilega dægradvöl.

Skessuhorn á Skarðsheiði

Höfundur: Önundur Páll Ragnarsson

Af tindi Skessuhorns á Skarðsheiði er hægt að njóta einhvers besta útsýnis á Vesturlandi, og fyrir þá sem vilja komast í alvöru fjallgöngu en hafa bara hálfan daginn aflögu er Skessuhornið kjörið, að sumarlagi.

Best er að leggja upp við bæinn Horn í Skorradal, en þar er ekki búið. Vilji menn fara fótgangandi þaðan er það vel hægt, en þá er gönguhækkunin um 900 metrar upp á topp (963 metrar). Auðveldara er hins vegar, að keyra svokallaðan línuveg áleiðis uppeftir, en það er bara fært jeppum. Afleggjari er frá veginum uppi á hæð miðja vegu milli Horns og Efri-Hrepps, þar sem Hreppslaug er að finna. Hana þekkja margir. Þannig er hægt að afgreiða hinn tilkomuminni hluta leiðarinnar um móa og mela á nokkrum mínútum.

Ég hef gengið tvisvar á Skessuhornið og myndi segja að frá línuveginum sé gangan að minnsta kosti rúmir þrír timar ef verulega hratt er farið yfir, en vilji menn njóta göngunnar og taka góða pásu á toppnum er rétt að reikna með talsvert meiri tíma. Þetta miðast allt við sumaraðstæður

Skessuhornið virkar ekki árennilegt við fyrstu sýn og einhverjum gæti þótt óviturlegt að fara þar upp. Enda er það girt hamrabeltum nánast allan hringinn. En uppgönguleiðina er auðvelt að finna. Gengið er upp vestan megin, á þeirri hlið sem snýr út að Hafnarfjalli. Innarlega á þeirri hlið (semsagt sunnarlega) má sjá móta fyrir nokkurs konar rennu upp bratta hlíðina, en rennan endar í lægsta punkti á milli Skessuhorns og Skarðsheiðarinnar sjálfrar. Þar fæst strax mjög flott útsýni og göngumenn standa nánast á hnífsegg, geta horft niður hvoru megin sem er án þess að hreyfa sig úr stað. Fyrst þegar hallinn fer að aukast mikið er gengið upp stórgrýttar skriður, en efst í þessari rennu, sem ég kalla svo, er verulega bratt. Þar er erfiðasti kaflinn og sérlega gagnlegt að vera með göngustafi. Þar er dálítil svona ,,tvö skref upp, eitt skref niður” – stemming.
Þegar komið er upp á þennan hrygg þarf að ganga út á hornið sjálft. Þá er lítil hækkun eftir. Best er að halda sig sömu megin alla leiðina út á hornið og þræða sig meðfram lágum klettum sem þar eru, en dálítið þarf að príla þar á einum eða tveimur stöðum. Ekkert sem meðalmaðurinn ræður ekki við.
Þegar komið er á toppinn er varla hægt að hugsa sér skemmtilegri tind. Svo furðulegt sem það er er yfirleitt logn á toppnum ef veður er sæmilegt. Hvort uppstreymi lofts í kringum tindinn veldur því veit ég ekki, en í bæði skiptin sem ég hef farið þar var blankalogn á toppnum og í þau fimm skipti sem frændi minn einn hefur farið þar upp hefur alltaf verið logn á toppnum. Þykkur mosi er þar, kjörinn til að leggja sig í þegar maður hefur drukkið í sig útsýnið. Það er vægast sagt hressandi að fá sér lúr ofan á Skessuhorni.

Á toppnum er varða, en ég sakna þess dálítið að þar er ekki gestabók. Að minnsta kosti var slík bók ekki þar síðast þegar ég var þar.

Af Skessuhorni sést til Reykjavíkur, enda er heppilega staðsett skarð í heiðinni í sjónlínunni þangað. Annars er heiðin sjálf hærri en Skessuhornið. Snæfellsjökull blasir við og Borgarnes sést vel. Sveitir Borgarfjarðar líða út í hið óendanlega og verða blárri eftir því sem lengra dregur í norður. Skorradalur, Lundarreykjadalur, Flókadalur, Reykholtsdalur og Hvítársíða verða að stóru litrófi í hitamistri ef horft er þangað ofan af Skessuhorni á sumarkvöldi. Ásarnir á milli dalanna, sem öllu jafna virðast vera hin reisulegustu fjöll, virðast marflatir.

Vel sést til Langjökuls, Þórisjökuls og Oks, yfir Mýrarnar og auðvitað til Baulu. Síðast en ekki síst er mjög gaman að virða fyrir sér Skarðsheiðina sjálfa frá Skessuhorni, enda sérlega glæsilegt fjall með hrikalegum hömrum og gömlum snjósköflum. Fallegasta fjall landsins, segja sumir. Ekki gleyma kíkinum.

Skemmtilegt er líka að taka eftir því að tveir líparíthleifar utan í heiðinni austan megin hornsins, eiga sér ættingja vestan megin, þar sem sjá má annan líparíthleif í fjöllunum. Þeir mynda beina línu og eru eflaust ummerki um einhver kvikuskot í árdaga, án þess að ég ætli að hætta mér of langt inn á brautir jarðfræðinnar!
Ég hef ekki gengið á Skessuhorn að vetrarlagi og get því lítið tjáð mig um það. En það er hægt að mæla með þessu fyrir hressilega fjallgöngu ef fólk á heilan, eða jafnvel bara hálfan dag aflögu. Ekki þarf meiri búnað í gönguna en góða gönguskó, bakpoka með nesti og helst göngustafi, sérstaklega fyrir niðurferðina, þegar maður er orðinn þreyttur og er ekki jafnfótviss.
Eftir þá göngu er svo auðvitað hægt að skella sér á Heiðarhornið, hæsta punkt Skarðsheiðinnar í 1.053 metra hæð. Eflaust er útsýnið til norðurs svipað þar en víðsýnna til suðurs.

Góða ferð...